براکت سلف لیگیت ارتودنسی

براکت سلف لیگیت (Self-Ligating) در ارتودنسی

 نوعی براکت ارتودنسی است که در آن برای نگه داشتن سیم ارتودنسی، نیازی به استفاده از الاستیک‌ها (لیگاچرها) یا فلپ‌های فلزی نیست.

این نوع براکت‌ها دارای مکانیزم خاصی هستند که به طور خودکار سیم را در جای خود نگه می‌دارند. در این براکت‌ها، معمولاً یک درپوش یا مکانیزم قفل‌شونده وجود دارد که سیم را بدون نیاز به لیگاچر یا گیره‌های اضافی به براکت متصل می‌کند.

براکت سلف لیگیت

دارای یک دریچه فلزی کوچک هستند که برای نگه داشتن آرچ وایر در براکت در بریس‌های دیمون روی دندان استفاده می‌شوند.

دارای گیره های مخصوصی هست ( درهای فلزی کوچک) که آرچ وایر ( سیم اصلی ارتودنسی ) را در جای خود نگه می دارد.

در این نوع ارتودنسی معمولا دندان ها به تدریج و به وسیله ی یک مکانسیم کشویی جابه جا می شوند تا درجای درست خود قرار بگیرند.

در ارتودنسی دیمون نیاز به استفاده از بندهای لاستیکی که در ارتودنسی های سنتی استفاده می شود، نیست.

ویژگیبراکت سلف لیگیتبراکت فلزی سنتی

✅ مزایا
✔ کاهش تعداد جلسات درمان – چون سیم‌ها به راحتی در براکت‌ها قرار می‌گیرند و نیازی به تنظیمات پیچیده ندارند.
✔ حرکت سریع‌تر دندان‌ها – به دلیل کاهش اصطکاک بین سیم و براکت، حرکت دندان‌ها سریع‌تر و کارآمدتر انجام می‌شود.
✔ مراقبت و بهداشت راحت‌تر – به دلیل عدم وجود لیگاچرهای الاستیکی که ممکن است غذاها و باکتری‌ها در آن گیر کنند، نگهداری از براکت‌های سلف لیگیت ساده‌تر است.
✔ ظاهر زیباتر – بسیاری از براکت‌های سلف لیگیت، به‌ویژه مدل‌های شفاف، کمتر قابل مشاهده هستند و زیبایی بهتری دارند.

❌ معایب
✖ هزینه بالاتر – براکت‌های سلف لیگیت معمولاً گران‌تر از براکت‌های سنتی هستند.
✖ نیاز به مهارت بیشتر ارتودنتیست – این نوع براکت‌ها ممکن است نیاز به مهارت و تجربه بیشتری از سوی ارتودنتیست داشته باشند.
✖ نسبت به براکت‌های سنتی پیچیده‌تر – برخی بیماران ممکن است به دلیل پیچیدگی طراحی براکت‌های سلف لیگیت، احساس راحتی کمتری داشته باشند.